ΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΠΡΙΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ, ΔΕ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙΣ ΟΤΑΝ ΠΕΘΑΝΕΙΣ

(ΠΑΡΟΙΜΙΑ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΜΟΝΑΧΩΝ)

Δευτέρα, 24 Ιουλίου 2017

Le drame des chrétiens mozarabes


Blogs frères, Amour de l'Orthodoxie dans la Vérité...

La vie rêvée des Chrétiens
au paradis perdu andalou

Orthodoxologie.blogspot.gr

Notez notre: Cet article parle de chrétiens orthodoxes. A cette époque, il n'y avait même pas l'Église catholique romaine.
 
  On ne répétera jamais assez à quel point cette société idéale de l'Andalousie médiévale dont on nous rebat tant les oreilles, où auraient déjà régné les Lumières avant l'heure et une si enviable tolérance universelle, donc un prétendu modèle pour nos sociétés contemporaines, n'est qu'un mythe d'autant plus dangereux qu'il est constamment relayé sous forme de matraquage par toutes sortes d'instances politiques, religieuses et médiatiques au point que c'est devenu une sorte de dogme indubitable. Il faut faire savoir que la vie des dhimmi, chrétiens et juifs, était majoritairement pour le moins difficile si bien qu'il s'en est suivi une résistance réelle dont on ne parle jamais, comme si le peuple avait subi avec délices cet asservissement. Il est plus que temps aujourd'hui, quand des groupes djihadistes du Maghreb comme du Moyen-Orient prêchent la reconquête de ce qu'ils considèrent comme leur appartenant de droit, de connaître la réalité des faits et de ce que nous promettent ces fanatiques nostalgiques de leur pouvoir totalitaire oppressif passé, et qu'ils cherchent, déjà sur place, en Europe, à imposer...



Le drame des chrétiens mozarabes 


"Dès la conquête, Juifs et Chrétiens ont été soumis à la dhimma, un impôt spécial assorti de mesures vexatoires et de brutalités ce qui entretint les ferments de résistance.
En réalité, les libertés dont peuvent jouir les Chrétiens demeurent très limitées. Les dhimmi doivent respecter très scrupuleusement le pacte conclu avec les vainqueurs.
Si l'un d'entre eux ne s'acquitte pas du tribut, il peut être réduit en esclavage ou puni de mort. Le pouvoir musulman peut décréter en ce domaine la responsabilité collective de ses sujets chrétiens et supprimer les privilèges accordés à toute la communauté en cas de défaillance de l'un de ses membres.
Les Chrétiens doivent également se garder de toute action pouvant être interprétée comme une provocation par les Musulmans. Ils doivent dissimuler les croix, faire en sorte que, dans les campagnes, les Musulmans ne puissent voir les porcs qu'ils élèvent, car cela est considéré comme une injure faite au Prophète. Quand des troubles éclatent, les communautés chrétiennes en font souvent les frais, comme ce fut le cas lors de la révolte de la garnison arabe de Séville en 891.
La sécurité des musta'rib (ceux «qui vivent comme les Arabes») est ainsi, parfois, un vain mot. Les dhimmi se voient interdire le port d'une arme; ils ne peuvent monter à cheval et doivent se contenter de mulets ou d'ânes sous peine du fouet et de la prison. Diverses obligations vestimentaires doivent permettre de distinguer les Croyants des «protégés». Ceux-ci doivent s'effacer quand ils croisent dans la rue un fidèle de Mahomet. Leurs maisons doivent être moins hautes que celles de leurs voisins musulmans, ils doivent l'hospitalité à tout Croyant qui la demande et le paiement de la capitation les contraint à se prêter à des rituels humiliants, les dhimmi devant se prosterner devant le percepteur, qui leur assène parfois un soufflet avant de les repousser violemment.
Les Chrétiens ont conservé la plupart de leurs églises, mais il leur est interdit d'en construire de nouvelles. Le son des cloches est tout juste toléré, à condition d'être le plus discret possible. Les cortèges de funérailles doivent être silencieux, les croix sont confinées à l'intérieur des églises et des maisons privées. Les processions et les cierges sont interdits quant aux cimetières des fidèles des diverses religions, ils doivent être rigoureusement séparés.
Tout Musulman abjurant sa religion pour se convertir à celle du Christ est condamné à mort. La même peine est appliquée à tout Chrétien mettant en cause les croyances transmises par le Coran et la Sunna.



Les discriminations judiciaires font que, pour un crime identique, Musulmans et dhimmi encourent des peines différentes et les indemnités dues aux familles varient du simple au double, voire au triple, selon la confession de la victime et du coupable.
Les autorités musulmanes respectent généralement les conditions fixées lors de la conclusion du pacte de soumission des dhimmi car elles ont intérêt à ménager une population procurant une ressource fiscale précieuse mais, à l'inverse, le peuple des «vrais Croyants», soumis à l'influence des prédicateurs malékites locaux, se montre beaucoup plus hostile, et les muwalladun, les nouveaux convertis, sont parfois les plus intransigeants vis-à-vis de leurs anciens coreligionnaires.
Les discriminations et vexations subies quotidiennement vont contribuer au développement d'une volonté de résistance. Celle-ci est d'abord spirituelle et s'exprime à travers le recours au martyre. Le moine Perfectus, qui a dénoncé Mahomet comme un imposteur, est ainsi exécuté mais la mort rapide de celui contre qui il a lancé une malédiction, contribue à entretenir un climat d'exaltation religieuse qui explique, au milieu du IXe siècle, l'épisode des «martyrs de Cordoue ». Le mouvement qui pousse alors de nombreux Chrétiens au martyre dure ainsi pendant près d'une dizaine d'années, jusqu’à l'exécution de Saint Euloge, égorgé en 859.


La résistance n'est pas seulement spirituelle et l'histoire d'AI-Andalus est ponctuée de nombreuses révoltes. Outre celles des Berbères, de certains clans arabes associés à la conquête ou des muwalladun fraichement convertis, il faut compter aussi avec celles des Mozarabes. Tolède se soulève ainsi en 852 et peut bénéficier pendant trois quarts de siècle d'une large autonomie. Mérida entre également à plusieurs reprises en rébellion au cours du IXesiècle. La dissidence la mieux connue et la plus importante par son ampleur et sa durée est celle d'Omar ibn Hafsun, qui persiste de 879 à 927. Le chef rebelle installe une base inexpugnable à Bobastro, véritable nid d'aigle de la Serrania de Rondo et lance à partir de là de multiples raids jusqu'à Séville, Cordoue, Grenade et Jaén, en regroupant sous son autorité muwaladun mécontents etMozarabes. Lui-même converti, il se rallie au christianisme en 898 et, après sa mort, son fils poursuit pendant plusieurs années la résistance. La révolte armée demeure cependant le plus souvent vouée à l'échec et c'est le choix de l'exil que font certains. Ils partent vers la marche d'Espagne, la future Catalogne, établie par les Carolingiens au début du IXe siècle, ou vers le nord-ouest de la péninsule, vers le réduit asturien où se développe un petit royaume appelé à constituer l'un des premiers noyaux de la reconquête à venir. En 872, des réfugiés fondent ainsi le monastère de Sahagùn qui sera bientôt l'un des grands centres de rayonnement ibérique.
Au fil du temps, l'arrivée de ces Mozarabes dans les royaumes chrétiens du nord contribue au développement d'un idéal de lutte contre l'Islam, perçu comme la Bête qui orne les Commentaires que le moine Beatus de Liébana fait alors de l'Apocalypse de Saint-Jean. Le pouvoir musulman veille également à l'éloignement des populations insoumises et quelques indices laissent supposer l'existence de déportations massives vers l'Afrique du Nord, un procédé généralisé par les Almoravides au cours du XIIesiècle.

 

Les spécialistes ne sont pas pleinement d'accord à propos de l'évolution respective des communautés chrétienne et musulmane, mais il semble admis que l'équilibre qui s'était maintenu, quant au volume de la population, en faveur desMozarabes jusqu'au début du Xe siècle se trouve inversé à la fin de celui-ci. En 1126 cependant, les Mozarabes de Grenade se révolteront contre les nouveaux maîtres almoravides de l'Espagne musulmane et appelleront à leur secours le roi d'Aragon, mais celui-ci ne remporte qu'une victoire sans lendemain et ne peut s'emparer de la ville. Les rebelles sont alors contraints de se replier avec Alphonse le Batailleur jusqu'à la vallée de l'Èbre où ils vont contribuer au peuplement chrétien d'une région restée très longtemps musulmane et où les Mudejares devenus les Morisquesdemeureront nombreux jusqu’au début du XVIIe siècle" (extrait d'un article de Jean Kappel)

Voir aussi
 
The ancient Christian Church - About Orthodox Church in the West World 

Un prédicateur musulman se convertit à l'Orthodoxie
Selected miracles of St. George the Trophy-bearer to Muslims
From Islam to Christianity: To our brethren who converted from Islam to Protestantism or Roman Catholicism

Islam (tag)
Islam (tag in the other our blog)

Εγκαινιάστηκε ιερός ναός της Παναγίας Γοργοεπηκόου στην Ισπανία

Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

الكنيسة الأرثوذكسية في أفريقيا


صور من هنا
 
Αραβόφωνο άρθρο (με αυτόματη μετάφραση) για την Ορθοδοξία στην Αφρική, κατά χώρα. Το πρωτότυπο ελληνικό κείμενο είναι στο τέλος της ανάρτησης.
 
الترجمة الآلية من اللغة اليونانية.
اغفر لنا عن الأخطاء.

ولدت المسيحية في آسيا ونقل على الفور إلى أفريقيا من قبل المسيحيين الأوائل وتلاميذ المسيح، كما سانت مارك.
في وقت مبكر من القرن 2nd كامل شمال أفريقيا مليئة المسيحيين. عاش هناك الآلاف من القديسين الشهداء المسيحيين (مثل سانت كاترين والقديس ميناس). في القرن الميلادي 4th ولد مصر الرهبنة وعاش الآلاف من الرهبان والراهبات المسيحية المقدسة.
كل هذه تنتمي إلى تاريخ الكنيسة الأرثوذكسية، التي هي الكنيسة التي أسسها يسوع كريستوس.
ينحدر الكنيسة الأرثوذكسية تحت الصحراء الكبرى في القرن 20th، بدءا من أوغندا وكينيا. هناك، ساعدت الكنيسة الأرثوذكسية شعب أوغندا وكينيا في الحرب ضد المستعمرين الإنجليزية. وبالتالي فإن الشعوب الأفريقية أحب الكنيسة الأرثوذكسية.
وبالتالي فإن الشعوب الأفريقية أحب الكنيسة الأرثوذكسية.
هنا يمكنك أن تقرأ عن الكنيسة الأرثوذكسية في مختلف البلدان الأفريقية. أنها ليست دين أو المستعمرين البيض، ولكن دين جميع الشعوب وجميع الأجناس، وهو الطريق الذي يربط الرجل مع الإله الحقيقي.

بنن  
 
مصر  
 


سانت Paisius (صورة هنا)

اقرأ أيضا

التأله هدف حياة - خلقدونية أساس الخرستولوجية

التأله
من هو يسوع
الكنيسة الأرثوذكسية
الأسبوع العظيم من الصوم الأربعيني المقدس 
خدمة القداس الإلهي عربي - Orthodox Holy Liturgy in Arabic
arabic articles
saints

Islam

Greek Orthodox Patriarchate of Jerusalem
Greek Orthodox Patriarchate of Antioch and All The East
Orthodox Online Network

راديو الأرثوذكسية


Η εισαγωγή στα ελληνικά (πιθανώς έχει λάθη η αραβική μετάφραση, πάντως καταβλήθηκε προσπάθεια επαλήθευσης):
Ο χριστιανισμός γεννήθηκε στην Ασία και μεταφέρθηκε αμέσως στην Αφρική από τους πρώτους χριστιανούς και από τους μαθητές του Χριστού, όπως ο άγιος Μάρκος.
Ήδη από τον 2ο αιώνα μετά Χριστόν ολόκληρη η Βόρεια Αφρική είναι γεμάτη χριστιανούς. Εκεί έζησαν χιλιάδες χριστιανοί άγιοι μάρτυρες (όπως η αγία Αικατερίνη και ο άγιος Μηνάς). Τον 4ο αιώνα μετά Χριστόν στην Αίγυπτο γεννήθηκε ο μοναχισμός και έζησαν χιλιάδες άγιοι χριστιανοί μοναχοί και μοναχές.
Όλα τα παραπάνω ανήκουν στην ιστορία της Ορθόδοξης Εκκλησίας, που είναι η Εκκλησία την οποία ίδρυσε ο Ιησούς Χριστούς.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία κατέβηκε κάτω από τη Σαχάρα τον 20ό αιώνα, αρχίζοντας από την Ουγκάντα και την Κένυα. Εκεί, η Ορθόδοξη Εκκλησία βοήθησε το λαό της Ουγκάντας και της Κένυας στον αγώνα ενάντια στους Άγγλους αποικιοκράτες. Έτσι οι λαοί της Αφρικής αγάπησαν την Ορθόδοξη Εκκλησία.
Εδώ μπορείτε να διαβάσετε για την Ορθόδοξη Εκκλησία που δραστηριοποιείται σε διάφορες χώρες της Αφρικής. Δεν είναι μια θρησκεία λευκών ανθρώπων ή αποικιοκρατών, αλλά μια θρησκεία όλων των λαών, ένας δρόμος που ενώνει τον άνθρωπο με τον αληθινό Θεό.

Στη συνέχεια δίνονται παραπομπές ανά χώρα της Αφρικής (όπου εντοπίσαμε μέχρι στιγμής, με τη χάρη του Θεού, ίχνη της Ορθοδοξίας) από εδώ. Η ανάρτηση κλείνει με άλλα links σε ορθόδοξες αραβόφωνες αναρτήσεις ή διευθύνσεις.
Δείτε επίσης εδώ, στο τέλος της ανάρτησης παρακαλώ, και εδώ. Ευχαριστώ.
Και:
Outreach to the refugees andmigrants currently in Greece

Ελληνικά: Έκκληση προς τους πρόσφυγες και μετανάστες που βρίσκονται στην Ελλάδα

Σάββατο, 22 Ιουλίου 2017

Η πολυποίκιλη προσφορά του Ιδρύματος της Παναγίας της Τήνου



Απόσπασμα από το λήμμα Παναγία Τήνου - Βικιπαίδεια

Ο Ιερός Ναός της Ευαγγελιστρίας της Τήνου ή Παναγία της Τήνου, είναι ορθόδοξος ναός της Τήνου που λειτουργεί επίσης ως φιλανθρωπικό και κοινωφελές ίδρυμα το οποίο διοικείται από επιτροπή με πρόεδρο τον εκάστοτε Μητροπολίτη Σύρου Τήνου, Άνδρου, Κέας και Μήλου. Η εκκλησία αποτελεί προορισμό αρκετών Χριστιανών προσκυνητών. (...) 

Οργάνωση

Το Πανελλήνιο Ιερό Ίδρυμα Ευαγγελιστρίας Τήνου (ΠΙΙΕΤ) είναι ευαγές ίδρυμα με περιουσία που προέρχεται κυρίως από τα αφιερώματα των πιστών στο ναό της Παναγίας της Τήνου. Συστάθηκε τον Ιανουάριο του 1825 με τη δημοσίευση της Διαθήκης των Κτητόρων και Ιδρυτών του Προσκυνήματος. Οι Κτήτορες είναι οι πρώτοι Επίτροποι του ναού. Αυτοί συνέστησαν τη διαθήκη του ιδρύματος της Ευαγγελιστρίας, θέτοντας τους πρώτους κανόνες διοικήσεώς του και σαν πρώτους στόχους την παιδεία και την φιλανθρωπία. Η Πολιτεία ήδη από το 1835 χαρακτήρισε με πράξη της το ίδρυμα ως «προσκύνημα των απανταχού Ορθοδόξων» και το διέκρινε από τους λοιπούς ναούς.
Με το 7/4/1851 Β.Δ, επιβεβαιώνεται η αυτοτέλεια και το αυτοδιοίκητο του ιδρύματος. Ο χαρακτήρας αυτός του προσκυνήματος γίνεται αποδεκτός μέχρι σήμερα, με εξαίρεση την περίοδο της δικτατορίας του 1967. Σήμερα το ίδρυμα έχει τη μορφή του Ν.Π.Δ.Δ., με δικό του νόμο που καθορίζει τη διοίκησή του. Έχει δικούς του πόρους και διαχείριση που διέπεται από το δημόσιο λογιστικό. Οι δαπάνες του ελέγχονται και εγκρίνονται από το ελεγκτικό συνέδριο που είναι υπό την εποπτεία του Υπουργείου Παιδείας. Η επιτροπή συντάσσει κάθε χρόνο τον προϋπολογισμό και τον Οικονομικό απολογισμό, που εγκρίνονται από τα Υπουργεία Παιδείας και Οικονομικών. Στο ίδρυμα εργάζονται υπάλληλοι που αμείβονται από το ταμείο του. Οι κληρικοί που υπηρετούν στον ναό είναι επίσης υπάλληλοί του, χωρίς να αναμειγνύονται στην διοίκησή του.

Φωτο από εδώ
Διοίκηση

Διοικείται από επιτροπή έξι πολιτών με Πρόεδρο τον Μητροπολίτη Σύρου-Τήνου. Τα μέλη είναι αιρετά και εκλέγονται κάθε τρία χρόνια από σώμα εκλεκτόρων απαρτιζόμενο από την τοπική αυτοδιοίκηση της Τήνου και τα μέλη του Δ.Σ. της Αδελφότητας Τηνίων στην Αθήνα. Είναι απαραίτητα πολίτες της Τήνου και Χριστιανοί Ορθόδοξοι. Το αξίωμα του επιτρόπου είναι τιμητικό και άμισθο. Πρώτοι επίτροποι του ήταν οι Σταματέλος Καγκαδής, Αρχιερέας Γαβριήλ, Γεώργιος Περίδης, Αντώνιος Καλλέργης και Χατζηγεώργιος Σιώτος.

Έργο
 
Με τη συνδρομή του Ιδρύματος ιδρύθηκαν στην Τήνο τα πρώτα σχολεία της ελεύθερης Ελλάδας. Μετά την απελευθέρωση το ίδρυμα παρείχε οικονομική υποστήριξη στο νεοσύστατο ελληνικό κράτος για τη δημιουργία του εθνικού στόλου, για την ίδρυση Πανεπιστημίου Αθηνών και για την αντιμετώπιση των εξόδων των επιστρατεύσεων. Συνεισέφερε επίσης μεγάλα ποσά στις Κρητικές Επαναστάσεις. Το Δεκέμβριο του 1940 η επιτροπή του Ιδρύματος έθεσε στη διάθεση της τότε κυβέρνησης όλα τα τιμαλφή και τα χρυσαφικά του ναού και του ιδρύματος, για τις ανάγκες του πολέμου.
Μέχρι τον Οκτώβριο του 1833, 11 σχολεία χρηματοδοτούνταν από το Ίδρυμα, ενώ από το 1838 λειτούργησε εντός του εκκλησιαστική μουσική σχολή. Συνέβαλε στη δημιουργία Σχολής Επεξεργασίας Μεταξιού στην Ιερά Μονή Κεχροβουνίου και στην ίδρυση της Βιοτεχνικής Σχολής Τήνου. Το Φεβρουάριο του 1953 χρηματοδότησε και ανέγειρε το Γυμνάσιο Τήνου. Από το 1840 χρηματοδοτεί τον θεσμό των υποτροφιών για Τήνιους νέους που διακρίθηκαν στις επιδόσεις τους. Ανάμεσά τους ο Δημ. Φιλιππότης, Νικηφόρος Λύτρας, Νικόλαος Γύζης, Γιαννούλης Χαλεπάς, Λάζαρος Σόχος, Νικόλαος Λύτρας, Γεώργιος Βιδάλης, ο ακαδημαϊκός Νικόλαος Λούβαρης και πολλοί άλλοι. 
Από το 1956 συντηρεί την Προπαρασκευαστική και Επαγγελματική Σχολή Καλών Τεχνών Τήνου. Την δεκαετία του 1960 με δαπάνες του ιδρύματος κτίστηκε το κτίριο του Εκκλησιαστικού Φροντιστηρίου Τήνου, όπου σήμερα στεγάζεται το Εκκλησιαστικό Γυμνάσιο Τήνου. Συντέλεσε στην κατασκευή του Πνευματικού Κέντρου Τήνου, στο οποίο λειτουργεί οργανωμένη Βιβλιοθήκη. Ενισχύει σχολεία, σχολικές επιτροπές και συλλόγους γονέων της Τήνου για τις επισκευές των εγκαταστάσεών τους, για αγορές εποπτικών οργάνων, για την οργάνωση διαφόρων εκδηλώσεων, για συμμετοχή στις σχολικές εκδρομές, για βράβευση των αριστούχων μαθητών κ.α. Χορηγεί στην Ακαδημία Αθηνών ετησίως το ποσό των 3.000€ για την βράβευση του καλύτερου έργου θεολογικού περιεχομένου.

Φιλανθρωπική δραστηριότητα

Αν και η αποπεράτωση του συγκροτήματος του ιδρύματος απαιτούσε τεράστιες δαπάνες, δεν σταμάτησε ποτέ, ακόμα και κατά χρόνια της ίδρυσής του, να διαθέτει ένα μέρος των εισοδημάτων του για την περίθαλψη των φτωχών και αδυνάτων προσφύγων που είχαν καταφύγει στην Τήνο από τις Τουρκοκρατούμενες περιοχές. Ιδιαίτερα προστάτευσε τα ορφανά που είχαν χάσει τους γονείς τους από τους Τούρκους. Χρηματοδοτούσε δεκάδες οικογένειες που είχαν αναλάβει την επιμέλεια και την φροντίδα αυτών των παιδιών.
Το 1957 επισκεύασε και διέθεσε κτιριακό συγκρότημα προκειμένου να χρησιμοποιηθεί σαν γηροκομείο το οποίο τις δαπάνες του μέχρι και σήμερα αναλαμβάνει με ίδια (=δικά του) έξοδα. Ανακαινίστηκε με ίδια έξοδα το 1985 για την πιο άνετη διαμονή των τροφίμων. Επίσης συντηρεί και χρηματοδοτεί το Νοσοκομείο Τήνου μέχρι την ίδρυση του Κέντρου Υγείας Τήνου. 
Σήμερα ενισχύει την βελτίωση της Υγειονομικής περίθαλψης με κάθε τρόπο. Εξακολουθεί να χορηγεί μηνιαία και εφάπαξ βοηθήματα σε απόρους, ασθενείς, γέροντές και ανίκανους προς εργασία ανθρώπους. Επίσης ενισχύει και φιλοξενεί άπορους προσκυνητές, προικοδοτεί άπορα κορίτσια, ενισχύει γηροκομεία, νοσοκομεία, μονάδες τεχνητού νεφρού, φιλανθρωπικούς οργανισμούς κ.α. Τέλος συμπαραστέκεται και ενισχύει οικονομικά σε οποιοδήποτε μέρος του πλανήτη μας συμβούν μεγάλες φυσικές καταστροφές, επιδημίες, πείνα, πόλεμος ή οτιδήποτε άλλο κακό.

Θρησκευτική δράση

Μέχρι και σήμερα το Ίδρυμα συνεχίζει με κάθε τρόπο την φιλεκκλησιαστική του δράση ενισχύοντας με μεγάλα ποσά την εξωτερική ιεραποστολή φιλοδοξώντας να εισακουστεί η ορθόδοξη πίστη και στις πιο απομακρυσμένες γωνιές του πλανήτη μας. Συντηρεί και προστατεύει εκκλησιαστικά ιδρύματα όπως Μητροπόλεις, Ιερές Μονές, Ιερούς Ναούς σε όλο τον κόσμο. Ενισχύει οικονομικά όλους τους Ιερούς Ναούς και τα Εξωκλήσια της Τήνου, καθώς και παρέχει εκκλησιαστικά είδη. Ενισχύει την Αποστολική Διακονία της Ελλάδας, την Ιερά Μητρόπολη Σύρου Τήνου και την ασφάλιση των κληρικών.

Κοινωνική δράση

Η κοινωνική δραστηριότητα είναι έντονη, ακόμα και από τα πρώτα χρόνια ιδρύσεώς του. Όταν ακόμα η κοινωνική ασφάλιση ήταν ανύπαρκτη στην Ελλάδα, το Ιερό Ίδρυμα χορηγούσε συντάξεις στους Ιερείς και στους Δασκάλους ανίκανους προς εργασία.
Τεράστια ποσά έχουν δαπανηθεί για την εκτέλεση πολεοδομικών έργων εντός και εκτός της πόλης της Τήνου, για την εξυπηρέτηση των πιστών και την οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη του νησιού. Ενδεικτικά αναφέρουμε την παλαιά οδό Ευαγγελιστρίας και την νέα οδό Μεγαλόχαρης, τον ηλεκτροφωτισμό του νησιού, την εκβάθυνση του Λιμανιού της Τήνου, την προκυμαία, τον Λιμενοβραχίονα και πολλά ακόμα. Επίσης χορηγεί ετήσια τον Δήμο Τήνου για την κατασκευή έργων προς εξυπηρέτηση των προσκυνητών, όπως και τους υπόλοιπους ΟΤΑ για την εκτέλεση έργων κοινωφέλειας.

Πολιτιστική προσφορά 

Ίδρυση και συντήρηση του Ιδρύματος Τηνιακού Πολιτισμού (ΙΤΗΠ) αναπαλαίωση και συντήρηση του μεγαλοπρεπούς κτιρίου στέγασής του στην Χώρα της Τήνου. Το ΙΤΗΠ φιλοξενεί μόνιμες και έκτακτες εκθέσεις, πολιτιστικές και επιστημονικές εκδηλώσεις. Κύριο αντικείμενο ενασχόλησής η έρευνα, η μελέτη και η προβολή της ιστορίας, της τέχνης και της παράδοσης της Τήνου. 
Χρηματοδοτεί εκδόσεις λογοτεχνικού και θρησκευτικού περιεχομένου. Συμμετέχει σε δημοπρασίες και στην αγορά σημαντικών έργων τέχνης που εκτίθενται στις διάφορες εκθέσεις που βρίσκονται στον χώρο του Ιδρύματος ή του ΙΤΗΠ. Ιδρύει την Φιλαρμονική, Σχολή Βυζαντινής Μουσικής και Σχολή Αγιογραφίας που λειτουργούν στους χώρους του συγκροτήματος του Ιδρύματος και απασχολούν δεκάδες νέους.

Επιδόρπιο

ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΗΝΟΥ, η επίσημη ιστοσελίδα
Η αγία Πελαγία και η εύρεση της εικόνας της Παναγίας της Τήνου (23 Ιουλίου) 
Το εορταστικό 7ήμερο στην κατακλείδα του Ιούλη!
Παναγία 
παπάδες που ΛΕΝΕ 
Εκκλησία και Εξουσία

Επιστρέφουν κάθε χρόνο... Το εορταστικό 7ήμερο στην κατακλείδα του Ιούλη!


Οι μεγάλοι (και αγαπημένοι του λαού μας) άγιοι, που συνθέτουν ένα μεγάλο εορταστικό επταήμερο. Αυτό το επταήμερο δεν επιτρέπεται να το ξεχάσουμε, δεν επιτρέπεται να το αγνοούν τα παιδιά σας / τα παιδιά μας. Είναι κομμάτι της καρδιάς του πολιτισμού μας, παράγοντας ποιότητας ζωής, σημείο αντίστασης στην αλλοτρίωση, στην υποδούλωση, στη νέα τάξη πραγμάτων. Γι' αυτό, παρακαλώ (οπωσδήποτε όμως), ένα κλικ αγάπης και ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας στις αναρτήσεις που περιλαμβάνονται σ' αυτό το αφιέρωμα. Έτη πολλά κι ευλογημένα - και καλό παράδεισο σε όλους - με τις πρεσβείες των αγίων μας. Αμήν.



22-24 Ιουλίου: αγίες Μαρία Μαγδαληνή, Μαρκέλλα η Χιοπολίτιδα, Πελαγία της Τήνου, Χριστίνα η Μεγαλομάρτυς - άγιοι Μενέλαος ο θαυματουργός ασκητής της Γαλλίας, Ιεζεκιήλ ο προφήτης, Απολλινάριος και Βιτάλιος της Ραβέννας και άλλοι...

24 Ιουλίου: οι πρωτομάρτυρες της Ρωσίας πρίγκιπες άγιοι Μπόρις και Γκλεμπ, που αρνήθηκαν να πολεμήσουν κατά του αδελφού τους & δολοφονήθηκαν από αυτόν: The "Abels" of Russia.


25 Ιουλίου, της αγίας Άννας, μητέρας της Παναγίας & Γιαγιάς του Χριστού

26 Ιουλίου, της αγίας μεγαλομάρτυρος και θαυματουργού Παρασκευής

Η αγία που κρατάει δίσκο με δυο μάτια

Άγιος Μωυσής ο Ούγγρος, ο ελεύθερος σκλάβος, που αρνήθηκε να γίνει σεξουαλικός σκλάβος (26 Ιουλίου)...

The girl who holds in her hand two eyes and a free slave man (who refused to become a sexual slave)

27 Ιουλίου, του αγίου μεγαλομάρτυρος Παντελεήμονος του Ιαματικού

Ένας αριστοκράτης, υγιής, ωραίος & πλούσιος νέος και γιατρός...

St. Panteleimon the Great Martyr and Unmercenary, and those with him

27 Ιουλίου: Ένας απλός άνθρωπος τα βάζει με πλήθος Γενιτσάρων! (άγιος Χριστόδουλος ο εκ Κασσάνδρας)...

28 Ιουλίου: Παραλίγο βασίλισσα!... - Η αγία και τα τρία μήλα (αγ. Ειρήνη Χρυσοβαλάντου)

Άγιοι και πανηγύρια του Ιούλη


Οι θρησκευτικές γιορτές ως παράγοντας ποιότητας ζωής

Δώστε και στους τουρίστες μας κάτι, να χαρούν και (γιατί όχι;) να σωθούν.